سايه ی سنگ بر آينـــه ی خــــورشيد چرا؟
خودمانيـــــم، بگـــو اين همه ترديـــــد چرا؟
نيست چون چشم مرا تاب دمى خيره شدن
طعن و ترديـد به سرچشمه ی خورشيد چرا؟
طنز تلخى است به خود تهمت هستى بستن
آن که خنـــــديد چرا، آن که نخنتـــــــديد چرا؟
طالـــــع تيـــــره ام از روز ازل روشن بــــــود!
فــال کولـــــى به کفـم خط خطــــا ديـد چرا؟
من که دريـــــا دريـــــا غـــرق کف دستم بود
حـــاليــا حسرت يک قطـــره که خشکيد چرا؟
گفتم اين عيـــــــد به ديــــدار خودم هم بروم
دلــــم از ديـــدن اين آينـــــــه ترسيد چـــــرا؟
آمـــــدم يک دم مهمــــــان دل خــــــود باشم
ناگهـــــان سوگ شد اين سور شب عيد چرا؟
|
+| نوشته شده توسط
مه وش تاج بخش در دوشنبه شانزدهم اسفند 1389
|
